 Οι διατυμπανιζόμενος «εκσυγχρονισμός» του πανεπιστημίου εξετάζεται πάντοτε υπό το πρίσμα του διαλεκτικού σχήματος τριών αλληλεπιδρουσών ενοτήτων: οικονομία, γνώση και εξουσία. Με την πρώτη έχουμε ήδη ασχοληθεί την περασμένη εβδομάδα. Όσον αφορά στη γνώση, η Ανώτατη Εκπαίδευση διέπεται σήμερα από δύο συγγενικά συστήματα, που το καθένα κερδίζει την αποτελεσματικότητά του από το ζευγάρωμά του με την εξουσία. Το πρώτο βασίζεται στις οικονομικές και λογιστικές θεωρήσεις και το δεύτερο στη διαχείριση ή ξενοπρόφερτα μάνατζμεντ. Η εξειδίκευση του μάνατζμεντ έχει διαδοθεί πολύ, αν και ουσιαστικά έχει δραπετεύσει από τον εξονυχιστικό διανοητικό έλεγχο. Η γλώσσα του μάνατζμεντ είναι τόσο παγκόσμια όσο και εκείνη του οικονομικού ορθολογισμού, υστερεί όμως σε σκεπτικισμό και υπερέχει σε προτροπές. Και η νεοκλασική οικονομική και το μάνατζμεντ διακηρύσσουν τη μια μοναδική «αλήθεια», ή τη μοναδική «καλύτερη πρακτική», έστω και αν οι όροι αυτοί είναι ιδιότυποι και συνεχώς μεταβαλλόμενοι. Όταν όμως αυτοί οι τομείς γνώσης προσπαθούν να παραγάγουν σοβαρές παρατηρήσεις και χρήσιμεςενοράσεις, πράγμα απαραίτητο για να διατηρηθούν ως επιστήμες, τότε ωθούν μόνοι τους, τα ίδια τους τα κανονιστικά όρια και να στερούνται κατάλληλων εργαλείων για κριτικό αυτοέλεγχο.Τα παραπάνω συστήματα γνώσης αλληλοσυνδέονται μέσω των αλλαγών στις σχέσεις εξουσίας που δομούν την ανώτατη παιδεία (εξ ου και οι διάφοροι Νόμοι-πλαίσια).
Η επικρατούσα τάση κλειδί για αλλαγές,αν και δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, είναι η θεμελίωση δίδυμων συστημάτων εκσυγχρονισμένου διοικητικού ελέγχου και στην κυβέρνηση και στα ιδρύματα. Αυτά τα διπλά συστήματα θα λειτουργούν όπως και η σχέση μεταξύ των κεντρικών και περιφερειακών μάνατζερς μιας πολυεθνικής εταιρείας, και θα αλληλοενισχύονται, βασισμένα σε κοινούς τύπους από τη Βορειοατλαντική βιβλιογραφία του μάνατζμεντ. Η άμεση ευθύνη προς την κυβέρνηση διαμορφώνει την εσωτερική ζωή του πανεπιστημίου, ενώ το Ίδρυματος κυρώσεων και αναφορών. Όμως,ο κύριος μηχανισμός ελέγχου θα είναι η «εξ’ αποστάσεως καθοδήγηση» όπου η πανεπιστημιακή διοίκηση κάνει αυτά που θέλει η κυβέρνηση, εθελουσίως και προς όφελός της. Οι μηχανισμοί ανταγωνισμού για τη διανομή των κονδυλίων για ειδικά προγράμματα ή για έρευνα αναγκάζουν ήδη τα πανεπιστήμια να προσαρμόζουν τις προτάσεις τους στα «κριτήρια επιλογής».
|
|
|
Θα επιχειρήσουμε σε τρία συνεχόμενα εβδομαδιαία άρθρα να αναλύσουμε τις, κατά τη γνώμη μας, επιπτώσεις του Μεταμοντερνισμού στα πανεπιστήμια διεθνώς. Ελπίζουμε έτσι να εξηγήσουμε γιατί αποτυγχάνουν συνεχώς οι διαρκείς προσπάθειες της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, τα τελευταία είκοσι χρόνια, και να βοηθήσουμε έτσι αν μπορούμε, τη σημερινή να πετύχει. Γιατί πιστεύουμε ότι τα απλά διαχειριστικά μέτρα εκσυγχρονισμού, όσο καλά κι’αν είναι, δεν αρκούν (και μάλιστα κάποιες φορές δρουν αρνητικά!) για την προώθηση της παιδείας χωρίς την απαιτούμενη κοινωνικοπολιτική συνιστώσα. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη χώρα μας, όπου η μάχη με το μυαλό μας δημιούργησε τη φιλοσοφία. Συνεχής είναι η προσπάθεια «εκσυγχρονισμού» των Ελληνικών πανεπιστημίων ώστε να ακολουθήσουν την πορεία που υπαγορεύει η διεθνής πρακτική. Η προσπάθεια αυτή δεν είναι βέβαια μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η χρονική συγκυρία αυτής της διαδικασίας όμως δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας. Τελευταία τα Ελληνικά αλλά και τα Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια έγιναν και κοινωνικά πιο υπεύθυνα, ως όφειλαν, αλλά στη χειρότερη δυνατή χρονική στιγμή. Όταν δηλαδή τα νεοφιλελεύθερα ρεύματα είχαν ήδη στενέψει τον ορισμό της έννοιας «κοινωνία» όσο ποτέ άλλοτε, από τις αρχές του 1930. Οι προσπάθειες φαίνεται να κατευθύνονται προς το πρότυπο του Αμερικάνικου πανεπιστημίου και προς τις ανισότητες και τα εγγενή και διηνεκή του προβλήματα ποιότητας, διοίκησης και ιδιωτικής χρηματοδότησης, αλλά και χωρίς τα πλεονεκτήματά του, δηλαδή τους μεγάλους ιδιώτες ευεργέτες του και τη χρηματοδοτούμενη από εταιρείες βασική έρευνά του, και δυστυχώς με λίγες ελπίδες ότι τα πλεονεκτήματα αυτά θα εμφανισθούν ποτέ στο Ευρωπαϊκό χώρο.
|
|
 Η κοινωνία, η ανθρώπινη κοινωνία είναι το σύνολο των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Η κοινωνική κατάσταση καθώς επίσης και ο ρόλος αυτής στους ανθρώπους, σε μία περιοχή ή χώρα ακόμη και στον κόσμο σε παγκόσμιο επίπεδο, εμπεριέχονται στον ορισμό της κοινωνίας. Η έννοια της ενώσεως, της ομάδας, ορίζει μια κοινωνία ως έναν οργανισμό ατόμων που περιγράφονται από τα όρια της λειτουργικής αλληλεξάρτησης. Κάποια χαρακτηριστικά της κοινωνίας μπορεί να είναι τα εθνικά ζητήματα, η πολιτιστική ταυτότητα, η αλληλεγγύη που διακατέχει τους πολίτες, η γλώσσα και η ιεραρχική οργάνωση. Οι ανθρώπινες κοινωνίες χαρακτηρίζονται από τα πρότυπα των σχέσεων μεταξύ των ατόμων που μοιράζονται μία «κουλτούρα» ενώ η κοινωνία επιτρέπει στα μέλη της να επιτύχουν τις ανάγκες ή και τις επιθυμίες που δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει από μόνη της. H κοινωνία της πληροφορίας στον σύγχρονο κόσμο αναφέρεται στις επιπτώσεις των υπολογιστών και των τηλεπικοινωνιών στο σπίτι, στον εργασιακό χώρο, στα σχολεία, στις κοινότητες, που αφορούν την πολιτική και τις διάφορες οργανώσεις, καθώς και στην εμφάνιση νέων κοινωνικών μορφών στον κυβερνοχώρο. Δεδομένου ότι η πρόσβαση στις ηλεκτρονικές πηγές πληροφόρησης αυξήθηκαν στις αρχές του 21ου αιώνα, δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή από την κοινωνία της «πληροφορίας» στην κοινωνία της «γνώσης». Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε η σχέση αποθήκευσης και διαβίβασης μεγάλων ποσοτήτων πληροφοριών φτηνά. Η ψηφιοποίηση των πληροφοριών και η είσοδος στον κόσμο του Internet διευκολύνει την εφαρμογή αυτής της πληροφόρησης, καθώς και της γνώσης στις διάφορες οικονομικές δραστηριότητες. |
|
 Ο Αναξίμανδρος θεωρούσε ως απαρχή της ζωής τα φυσικά στοιχεία νερό - φωτιά - αέρα. Στη κοσμολογία των Ιώνων ο Θαλής ο Μιλήσιος αρχίζει με γοητευτικό και διδακτικό τρόπο τη γεωμετρική μελέτη των φυσικών φαινομένων, διατυπώνει μαθηματικά αξιώματα, σκέψεις και προβλήματα τα οποία αργότερα συστηματοποιεί ο γεωμέτρης Ευκλείδης στη διαχρονική γεωμετρία του. Επιπλέον ο Θαλής διατυπώνει τις περίφημες θεωρίες του περί της απείρου Διαιρετότητας της ύλης των ατόμων και των μορίων αυτής χωρίς ενδιάμεσα κενά. Και να σκεφθεί ο καθένας ότι, όλα τούτα χωρίς πειραματικά εργαστήρια και εξοπλισμούς, αλλά μονάχα με τη σκέψη και στοιχειώδη μέσα δανεισμένα από την ίδια τη φύση. Στη συνέχεια ο ίδιος ο πρωτοπόρος αυτός μαθηματικός και γεωμέτρης εγκύπτει φυσιοκρατικώς για να αναλύσει τα φυσικά στοιχεία όπως το ύδωρ για να μας διατυπώσει την αλήθεια ότι αυτό δεν είναι μονό στοιχείο αλλά δισύνθετο και εννοού σε βεβαίως και προδρομικώς τα δύο στοιχεία τα οποία συναπαρτίζουν το ύδωρ το καθάριο (Ο2Η), το οξυγόνο και υδρογόνο με αναλογία δύο προς ένα! Επίσης σε μια καθαρώς αστρονομική και αστροφυσική πρόβλεψη που έκανε για τα ουράνια σώματα και τον Ήλιο του δικού μας ηλιοκεντρικού συστήματος, βρήκε ότι στις ημέρες του θα γινόταν η ιστορική εκείνη έκλειψη του Ηλίου η οποία πραγματοποιήθηκε στις 28 Μαΐου του σεληνιακού έτους 585 π. Χ. Οι Ίωνες κυριολεκτικώς εξεπλάγησαν από την προβλεπτική δυνατότητα του διορατικού φιλόσοφου και μαθηματικού γεωμέτρη Θαλή του Μιλήσιου, τον οποίο κατέταξαν στην αξιοσέβαστη χορεία των επτά αρχαίων σοφών του κόσμου, ως πρώτο χοράρχη ακολουθούσαν. Επίσης αυτός ο ίδιος σε συμφωνία (consensus) πνευμάτων με τον Αρίσταρχο το Σάμιο διατύπωσαν σκέψεις αντίθετες με το μοιρολατρικό πνεύμα των συγκαιρινών τους που δέχονταν ότι η βασίλισσα – μητέρα και ΠΟΤΝΙΑ Θεά Ρέα – Γη «δεχόταν να της κάνει φλερτ και κόρτε ο ομορφονιός Ήλιος τριγυρνώντας και σφυρίζοντας ερωτοτράγουδα ανοιγοκλείνοντας ηδονικά τα μάτια του για να τη μουδιάσει». Κι όλα τούτα ντυμένα εννοείται στην Αχλύ του Μύθου. Επίσης ο Θαλής ο Μιλήσιος παρεισήγαγε την Ασιατική Δυαλιστική ερμηνευτική προσέγγιση ύλης σε αντίθεση με το άυλο πνεύμα. «Ψυχή αιωνία, ανόλεθρος -αθάνατος κατοικούσα επί φθαρτού σκοληκωβρότου περιβλήματος ασπαίρουσα για την εν ουρανοίς μόνιμον και παγίαν απελευθέρωσίν της». Λες και μιλά και γράφει τον 6ο-7ο π.Χ. αιώνα του Ιωνικού Διαφωτισμού ένας Χριστιανονεοπλατωνικός φιλόσοφος του χρυσού 3ου και 4ου μ.Χ. αιώνων της χαρισματικής παλαιοπατερικής μυστικής θεολογίας και του χαλκέντερου Ωριγένη !
Δρ. Γ. Μουστάκης
Θεολόγος
Κοινωνιολόγος
τηλ. : 210 32 30 674
Πηγή: WeekEndX Press, φύλλο 32 |
|
Μία μελέτη της σύνολης ιστορίας της ανεπανάληπτης Ελληνικής Φιλοσοφίας. Με ιδιαίτερη έμφαση σημειώνουμε ότι η γένεση της Ελληνικής Φιλοσοφίας συμπίπτει με την άνοιξη του αστικού πνεύματος του Ελληνικού Πολιτισμού στις Ιωνικές – Μικρασιατικές πόλεις πρώτα, στις Ελλαδικές Μητροπόλεις δεύτερο και στις λαμπερές δυτικοπολιτισμικές αποικίες κατά το τρίτο στάδιο! Η απαρχή της Ελληνοκεντρικής Φιλοσοφίας στη Μικρασιατική αποικιακή Μίλητο. Στα εκατό περίπου χιλιόμετρα βάθος από τα μικρασιατικά παράλια ήταν κτισμένη η ανεπίσημη πρωτεύουσα της Ιωνίας, η πανάρχαια Μίλητος. Αυτή σύμφωνα με τον απαράμιλλο χαρακτηρισμό με τον οποίο μνημείωσε ο διακεκριμένος ιστορικός επισκέπτης της ο Ηρόδοτος (πατήρ της Ιστορίας), «Είναι το πρώτο χρυσοάκτινο μαργαριτάρι της Ιωνικής Δωδεκαπόλεως». Γεωγραφικώς, βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο των Μικρασιατικών ακτών και κτίσθηκε από Έλληνες, οι οποίοι μετανάστευσαν από την κυρίως Μητροπολιτική Ελλάδα στα 1.100 π.Χ. για να αποφύγουν τους διωγμούς των εισβολέων από βορρά των νικητών εισβολέων Δωριέων. Αυτοί οι μετανάστες– άποικοι ενώθηκαν με τους γηγενείς μικρασιάτες Κάρες. Οι δεύτεροι αυτοί απεδείχθησαν, όπως η ιστορία προχωρούσε καλοί δέκτες και αγωγοί της ελληνικής θρησκείας του Ομηρικού Δωδεκάθεου και των ελλαδίτικων ηθών και εθίμων είτε αυτά ήταν θρησκευτικής φύσεως, είτε κοινωνικής.
|
|
|
|
|
|
|
|
Σελίδα 1 από 2 |
