Έτσι λοιπόν Κάρες και Ελλαδίτες με ενωμένα χέρια κτίζουν γύρω στα 1.000 π.Χ. τη Μίλητο. Ε, κι αν κατά τα κτισίματα της νέας πόλεως έγιναν και ερωτικές επιμειξίες των «επτά παρθένων» ελληνίδων θυγατέρων της Πηνελόπης, τούτο δεν το γνωρίζουμε, άλλωστε ποιά σημασία θα είχε αν το γνωρίζαμε; Όσο τα χρόνια προχωρούσαν η Μίλητος αυξανόταν γεωγραφικώς και πληθυσμιακώς και όχι μόνο αλλά και πλουτοπαραγωγικώς. Τον 6ο π.Χ. αιώνα είχε γίνει η πλουσιότερη Μικρασιατική πόλη της Ιωνίας. Σε πλούτο μονάχα η Σύβαρις της Magna Grecia μπορούσε να την ανταγωνισθεί. Η Μίλητος, η ακήρυκτη – ανεπίσημη περιώνυμη πρωτεύουσα της Ιωνικής – Μικρασίας και πρώτη από τις ένδεκα ακολουθούσες πόλεις, ήταν «πρώτη στα μαθήματα, πρώτη στ’ άρματα και πρώτη στα κερδοφόρα ανταλλάγματα». Είπαμε ισότιμη με τη σύγχρονη της «ΣΥΒΑΡΙ». Πλέον δε , συγκεκριμένα στις αρχές του έκτου αιώνα π.Χ. η βιοτεχνία, το εμπόριο, ο εκχρηματισμός, έφθασε σε πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη. Μ’ αυτό λοιπόν το οικονομικοκοινωνικό προχώρησαν οι θεωρητικές έρευνες, μαθηματικές – αστρονομικές, φιλολογικές και περισσότερο φιλοσοφικές ενασχολήσεις. Η γένεση των Επιστημών στην πόλη αυτή της Μιλήτου το Ελληνικό πνεύμα πρώτευσε στις τέχνες, τ’ άρματα και τα γράμματα. Στη συνέχεια το φως που μεταλαμπαδεύθηκε από τη Μητρόπολη στην αποικιακή περιφέρεια είχαμε επαναπομπή των μεταφυτευμένων ηθοπολιτικών αξιών της περιφέρειας προς το φυλετικό κέντρο του Ελληνισμού.Μορφές τρισμέγιστες του Ιωνικού – Ελληνικού χώρου στις απαρχές 6ου - 5ου π.Χ. αιώνα υπήρξαν ο Θαλής ο Μιλήσιος, όπως προαναφέραμε με ακόλουθους χρονικώς τον Ηράκλειτο, το θρησκευτικό μεταρρυθμιστή Ξενοφάνη τον Κολοφώνιο, τον Αναξίμανδρο, Αναξιμένη, κ.α. Ο τρίτος ως γνωστόν, θέτει ως πηγή ζωής το ύδωρ, ο τέταρτος τον αέρα. Επιθυμών όμως να γενικεύσω και να διευρύνω τη σεπτή χορεία των Ελληνο-Ιώνων διανοουμένων κι αργότερα των κάτω Ιταλών και Σικελών του Μεταπόντιου διακρίνω σε δύο κατηγορίες τους πρώιμους φιλόσοφους διανοούμενους. Αυτοί μάλιστα είναι : α) οι ορθολογιστές, β) οι αντιμυθολόγοι, γ) οι τετράγωνοι στη σκέψη, δ) οι αστρονόμοι αστροφυσικοί μέχρι αντι-θεϊκοί , αντι-πολυθεϊστές και αντι-ειδωλολάτρες. Δύο και τρεις από τους επτά σοφούς υπήρξαν Ίωνες. Κορυφαίοι ανάμεσά τους : Θαλής, Ξενοφάνης (ο λίαν αγαπητός και προτιμητέος μου), Παρμενίδης, Ηράκλειτος, Αναξίμανδρος και Αναξιμένης.